Της Δήμητρας Αγκαθίδου
Το τελευταίο διάστημα, η συζήτηση γύρω από τη ΔΕΘ έχει ενταθεί και συχνά συνοδεύεται από διαφορετικές ερμηνείες και εντυπώσεις. Ίσως λοιπόν είναι χρήσιμο να δούμε τα δεδομένα με καθαρή ματιά και να μιλήσουμε με ρεαλισμό για το τι πραγματικά αφορά την πόλη Ως προς το ζήτημα του δημοψηφίσματος, η θέση είναι σαφής: η συμμετοχή των πολιτών είναι πολύτιμη και αναγκαία. Ωστόσο, η δημοκρατία προϋποθέτει κανόνες. Η νομιμότητα της διαδικασίας δεν είναι τυπικό εμπόδιο, αλλά βασική προϋπόθεση για τη διαφάνεια και την αξιοπιστία της.
Είναι επίσης σημαντικό να διευκρινιστεί ότι ο έλεγχος της διαδικασίας δεν αποτελεί πολιτική επιλογή, αλλά θεσμική υποχρέωση. Οι υπηρεσίες του Δήμου καλούνται να ελέγξουν τη νομιμότητα και να εγκρίνουν μια δαπάνη που προσεγγίζει το 1 εκατ. ευρώ. Είναι εύλογο και αναγκαίο να απαιτούν πλήρη τεκμηρίωση, καθώς φέρουν την ευθύνη για κάθε σχετική απόφαση. Πέρα όμως από τη διαδικασία, το ουσιαστικό ερώτημα είναι ένα: ποια επιλογή υπηρετεί σήμερα καλύτερα το συμφέρον της Θεσσαλονίκης;
Η πόλη έχει ήδη καταγράψει σημαντικές βελτιώσεις στο σχέδιο ανάπλασης. Το μητροπολιτικό πάρκο διπλασιάστηκε στα 120 στρέμματα, απομακρύνθηκαν χρήσεις που θα επιβάρυναν το κέντρο, όπως το ξενοδοχείο και το εμπορικό κέντρο, και περιορίστηκε το δομημένο αποτύπωμα. Τα στοιχεία αυτά δείχνουν ότι υπήρξε πρόοδος μέσα από διεκδίκηση και διάλογο.
Την ίδια στιγμή, η πρόταση για μεταφορά της ΔΕΘ εκτός πόλης —και ειδικά στη Σίνδο— φαίνεται να απομακρύνεται ως ρεαλιστική επιλογή. Ο αρμόδιος φορέας έχει ήδη εκφράσει τη θέση του, ενώ, ακόμη και θεωρητικά, μια τέτοια λύση θα απαιτούσε μακροχρόνιες πολεοδομικές διαδικασίες. Το ερώτημα είναι αν η πόλη μπορεί να περιμένει τόσα χρόνια, διατηρώντας στο μεταξύ μια επιβαρυμένη κατάσταση στο κέντρο της. Σε αυτό το πλαίσιο, το δίλημμα γίνεται πιο καθαρό: προχωράμε με ένα βελτιωμένο σχέδιο που μπορεί να υλοποιηθεί και να αποδώσει άμεσα οφέλη ή επιστρέφουμε σε επιλογές που μεταθέτουν τις λύσεις στο μέλλον;
Η συζήτηση που γίνεται σήμερα δείχνει ότι υπάρχει κοινός τόπος ως προς την ανάγκη για περισσότερο πράσινο και καλύτερη ποιότητα ζωής. Οι επιμέρους διαφορές δεν είναι αμελητέες, αλλά δεν είναι και αγεφύρωτες. Ίσως, λοιπόν, η πόλη έχει περισσότερα να κερδίσει από τη σύνθεση και τη συνεργασία, παρά από μια παρατεταμένη αντιπαράθεση.
Η Θεσσαλονίκη έχει μπροστά της μια ουσιαστική ευκαιρία: να αποκτήσει ένα σύγχρονο εκθεσιακό κέντρο και έναν μεγάλο ενιαίο χώρο πρασίνου στο κέντρο της. Το ζητούμενο είναι να αξιοποιηθεί αυτή η δυνατότητα με σχέδιο, νομιμότητα και υπευθυνότητα. Γιατί στο τέλος της ημέρας, αυτό που έχει σημασία δεν είναι ποιος θα δικαιωθεί στη συζήτηση, αλλά να βγει κερδισμένη η ίδια η πόλη.
Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα “Πολιτική” στις 21-03-2025
